P. HUBERT, van Oud naar Nieuw.

De hete zomer van 2003 is in zekere zin een breekpunt geworden in het leven van P. Hubert. Niemand had gedacht dat hij het toch nog een jaar zou volhouden. Het onschuldige ie kamersleutels kwijt zijn ontregelde hem behoorlijk; en ook dat hij bij een huwelijk op 8 aug. niet i-neer kon voorgaan, was voor hem bijna ondenkbaar; en het niet doorgaan van een midweek samen met zijn geliefde zus Marta had ergens toch een gevoel van teleurstelling. De hete zomer draalde zijn leven naar zijn schaduwzijde.

Nu zijn we een jaar verder en hebben we onze geliefde P. Hubert uit handen moeten geven. Het lijden was niet meer dragelijk. Temidden van zijn geliefde zusters en dierbare familie is hij van ons heengegaan, sereen ingeslapen. Zijn geliefde Marta heeft hem bijna tot het laatst van zijn leven bijgestaan, zoals de Marta uit het evangelie-, en ook zijn twee broers leefden met hem mee. Een hechte band die tot het einde hecht is gebleven.

P. Hubert was een man van ritme en rituelen. Dat begon's morgens al heel vroeg met het ontbijt en de eitjes klaar maken, de onafscheidelijke krant en eindigde 's avonds stipt om 22.30u. met een wijntje. De dag zat ook heel geordend in elkaar i-net telefoontjes, preekvoorbereiding, bezoekjes in de spreekkamer en ook zelf trok hij er op uit. De onafscheidelijke Le Monde en de NRC, Koops niet te vergeten waren vaste prik en zijn straatontmoetingen gingen er langzamerhand ook bijhoren. De wereld van Gulickx was een beetje apart maar fascinerend.

P. Hubert was vooral een leraar, zat graag op zijn praatstoel en soms was het luisteren toch ook we! moeilijk. Hij heeft vele onderwijsjaren - liggen op de Tuinbouwschool, de RijHBS de kleuterleidstersopleiding (het KIOS) en nog vele andere opleidingen. Hij deed dat met graagte en plezier en zijn leerlingen moesten er wel wat van opsteken. Hii was een echte leraar die zijn leerlingen kritisch en mondig maakte in de maatschappij maar ook in de kerk en in het geloof Zijn pionieren en jaren in de Jongerenkerk samen met Kapelaan Breuren zijn hiervan nog een uitloper. Zijn ontmoetingen op straat en in de spreekkamer waren voor hem pareltjes. Alsof de geest van zijn onderwijsjaren eventjes terugwoei naar hun geliefde meester.

P. Hubert was ook een gedreven pastor. Niet alleen de beginjaren van de Jongerenkerk getuigen van zijn geestdrift, maar ook zijn pastorale ervaringen in de homowereld als ik dat zo mag zeggen. Velen kwamen bij hem uithuilen en opnieuw beginnen en ook gaf hij vele lezingen in het kerkelijk verenigingsleven en daarbuiten. Hij nam typisch voor Hubert geen blad voor de mond; hij gaf ze moed tot leven en tot vrijmoedig geloven. Ik heb de wedloop volbracht, zouden we met Paulus kunnen zeggen.

Met P. Hubert kunnen we ook de wereld binnengaan van de zusters Dominicanessen. Hij kwam jarenlang op Betanië en Reuver, wel meer dan 20 jaar en wist ook hier de zusters te inspireren tot vernieuwing van het religieus leven. Ook hier was hij een grensganger en vermeuwer. Het is voor hem een uiterst dankbaar teken en gebaar dat hij zich die laatste maanden temidden van hen heeft mogen voorbereiden op zijn laatste reis. De zusters waren voor hem zo vermoed ik een zichtbare troost en een voelbare liefde. Dus geliefde zusters O.P. heel veel dank.

Hier past ook een woord van dank voor het verzorgend en verplegend personeel van Reuver. Ook al heeft Hubert zich bijna tot het eind aardig weten te redden, jullie waren er toch maar om moeilijke momenten te doorbreken en waar het echt niet meer ging hem te helpen. De liefdevolle zorg op het laatst zegt natuurlijk alles over het geheel.

Dan mogen we natuurlijk ook niet vergeten zijn Mariaweyde. Hier heeft hij meer dan de helft van zijn leven geleefd, gewerkt, gezwoegd en genoten. Het was zijn thuisbasis waar hij alle ontwikkelingen die zich in de Ned. kerk de laatste 40 jaar voordeden ook daar zag gebeuren. Hij gaf er zijn eigen betekenis, invulling en opdracht aan. Te pas en te onpas, zoals bij Paulus. De 11.00u. vieringen zijn van hieruit begonnen, ze bestaan al meer dan 10 jaar en waaraan hij zijn hart had verpacht. Met uiterste precisie werden zijn predikaties voorbereid - niets was teveel; alles werd op cassette vooraf opgenomen en zo was er al een voorgenieten. De 11.00u. vieringen waren zijn lust en zijn leven, zijn licht en zijn zout en vooral zijn aktualisaties rond het bijbelverhaal deden hem smullen. De afsluiting met 'schone' zondag was zijn steevaste patroon en zegenwens. Graag wil ik hier ook een woord van dank richten aan het verzorgend en verplegend personeel van Mariaweyde. Hij was een beetje jullie maatje en dat begon al bij binnenkomst 's morgens vroeg. Hij zat op jullie te wachten en alle nieuwtjes werden even uitgewisseld. Jullie waren voor hem altijd even attent en zorgzaam en respecteerden ook zijn levensstijl. Dat hij nu ook even mateloos mag zorgen en bidden voorjullie.

Als laatste denken we hier aan zijn familie. Hij was er heel hecht en vertrouwd mee. Nu hij niet meer kan komen zijn jullie gekomen. Soms was het wachten op de afzienbare dood hem teveel, maar dan brachten jullie verlichting. Het blijven van zijn neef Richard en zijn vrouw in zijn laatste uren, zijn goede vrijdag is natuurlijk tekenend. Ook was hij dankbaar dat er op deze manier toch nog goed afscheid kon worden genomen. Het leven loslaten was moeilijk voor hem maar voor wie niet. De geliefde familie, verplegende zorg en vrienden en vriendinnen hebben hem ook deze stappen in de vriendschap leren doen zetten. Dat hij die wondere en blije blik mag behouden waarmee hij hier altijd geleefd heeft.

Misschien is het goed om af te sluiten met de tekst van zijn wijdingsprentje: 'Uw spreken zij steeds innemend, met een vleugje zout erbij, zodat gij iedereen hetjuiste antwoord weet te geven.' Daar heeft hij zich dus aardig aan gehouden. Ook is het goed om terug te halen: 'Wat niet lachend kan gezegd worden is de waarheid niet, dat heb ik meerdere malen verkondigd.' En laten we vandaag afsluiten niet met een 'schone' zondag zoals gisteren iemand suggereerde, maar met een 'schoon' leven voor iedereen. Amen

Venlo, 19 aug. 2004.

JvD

DOOR PAUL SEELEN

Pater Gulickx was een flamboyante verschijning. De rijzige Dominicaan viel op doordat hij zo prachtig Nederlands sprak met een aparte Vlaamse kleuring. En doordat hij oprecht geïnteresseerd was in mensen. Kwam hij op straat iemand tegen die hij kende, dan sprak hij hem luidkeels aan. Zó hard, dat de aangesprokene er zich wel eens een beetje ongemakkelijk bij voelde.

Hubert Gulickx, geboren in 1926 in de enclave Baarle-Hertog, had een late roeping. Hij volgde in het Belgische Hoogstraten de middelbare school om daarna in Tilburg economie te gaan studeren. Na zijn kandidaats haakte hij af en ging werken. Op zijn negenentwintigste gooide hij het roer radicaal om: Gulickx verbrak zijn verkering en trad in bij de Dominicanen. In 1963 werd Gulickx tot priester gewijd. Kort daarna kwam hij naar het klooster Mariaweide in Venlo.

In karakter is Gulickx, zeggen mensen die hem goed hebben gekend, altijd een halve Belg gebleven: hij was opgeruimd, vrolijk, ook wat verstrooid soms. Zijn grote hobby was literatuur. Hij las wel vijf boeken tegelijk. Al was hij een echte boekenwurm, Gulickx was toch ook een man van de wereld. Politiek actief zelfs, wat uitzonderlijk is voor een priester. De Dominicaan stond met Harrie Korsten aan de wieg van de Politieke Partij Radicalen (PPR) in Venlo, en stemde tot op het laatst overtuigd GroenLinks.

Gulickx stond altijd op de bres voor de onbegrepen, uitgestoten mens. Als een van de eersten ontfermde hij zich in de late jaren zestig over wat wel als 'het langharig werkschuw tuig' werd betiteld. Hij knoopte op straat gesprekken met deze recalcitrante jongeren aan en hielp hen zelfs aan een eigen onderkomen: het later roemruchte Open Ontmoetings
centum (OOC) aan de Heutzstraat. Gulickx zou er jarenlang in het bestuur zitten.
De pater nam het ook al snel op voor homoseksuelen. Hij was medeoprichter van het COC in Venlo. De oprichtingsvergadering vond zelfs plaats in het klooster van de Dominicanen. Ook gaf Gulickx voorlichting aan ouders van homoseksuele kinderen in de regio. Maar het waren toch vooral de armen en de daklozen die een bijzonder plaatsje hadden in zijn hart. Voor hen stond zijn deur altijd open.
Ook op onderwijsgebied heeft de pater zijn sporen verdiend. Gulickx gaf godsdienst en maatschappijleer aan de Rijks-hbs (de voorganger van College Den Hulster), de KLOS (opleiding tot kleuterleidser aan Mgr, Zwijsenstraat die later opging in pabo) en aan de Middelbare Tuinbouwschool aan de Rijnbeekstraat. Ook gaf hij 's avonds in het Thomascollege (nu Valuascollege) cursussen voor het kader van de Katholieke Arbeidsbeweging (KAB, de voorganger van CNV en FNV) over sociale wetten en recht.
De 'halve Belg' kon als veel van zijn ordegenoten geweldig preken. Hij was dan ook erg in trek bij huwelijken, begrafenissen en doopvieringen. Hij gaf ook de aanzet tot de progressieve mis die al jaren om 11.00 uur zondagsochtends in de linkerzijbeuk van de Dominicanenkerk plaatsvindt. En stond mede aan de wieg van de jongerenkerk. Daar vertrok hij wegens verschil van mening over de te volgen koers.

De laatste jaren ging het lichamelijk minder goed met Gulickx. Hij leed aan kanker. Zijn laatste levensdagen werd hij verpleegd bij de zusters in Reuver. Gulickx heeft nooit uit Venlo willen vertrekken. "Ik ben een stier en die zijn erg standvastig", zei hij in een interview met deze krant. Vrienden verzekerde hij: 'Als Mariaweide sterft, ga ik ook'. Hij heeft woord gehouden. Afgelopen donderdag besloten de Dominicanen officieel na 45 jaar Venlo te verlaten. Een dag later gaf pater Hubert Gulickx op 78-jarige leeftijd de geest.

De uitvaartdienst voor pater Gulickx vindt donderdag om 11.30 uur plaats in de kloosterkapel van Mariaweide. Gulickx wordt begraven op het kerkhof van de Nederlandse Dominicanen in Nijmegen

HUBERT
Meestal kwam ik hem tegen voor het postkantoor. Of in de Klaasstraat. Als hij Le Monde had gekocht. Aan Hubert viel niet te ontkomen. Hij spaaide en galderde. Als hij je zag, rolde de enthousiaste begroeting met een mooi Vlaams accent al over de straat. Hoewel hij altijd zei dat hij zich mós spooje, had bij toch tijd voor een gesprekje. Stof genoeg, want Hubert volgde vanuit Mariaweide alles en iedereen. In zijn manier van lopen en praten vond ik hem stale op een figuur uit een roman van Elsschot of Claus. Het was een geïnspireerde en inspirerende man. Belg van geboorte maar oprecht verbonden met Venlo. Hubert stond eind jaren zestig aan de wieg van het OOC, de voorloper van poppodium Perron 55. Hij had een groot hart voor mensen die in nood waren en zette zich in voor het COC, de belangen-vereniging van homoseksuelen. Als bij in vijftiende eeuw had geleefd, was de dominicaan Hubert Gulickx misschien wel op de brandstapel beland. Als heksenmeester. Op basis van het boek 'De Heksenhamer' geschreven door .............. dominicanen.
Un gans jaor truùk had ik hem echt nodig. Mam was overleden. Naar de kerk ging ze al lang niet meer, maar over de Paters van de Baek had ze altijd waarderend gesproken. Ik vertelde het Hubert en vroeg hem of hij bij het afscheid in het crematorium iets wilde zeggen. Natuurlijk kwam hij. Door te vertellen over zijn eigen jeugd schiep bij een ontroerend monument voor alle moeders. Ook die van ons. Een jaar of anderhalf geleden stond de deur van de Paterskerk open. We gingen naar binnen. Opeens stond Hubert voor onze neus. Hij was blij verrast mij met het aoliebieësje en de bòksebaom te zien. We kregen een enthousiaste rondleiding door kerk en klooster. Bij het afscheid moesten we beloven dat als we de bòksebaom lieten dopen, we dat door hem zouden laten doen.
Een paar maanden geleden belde ik Hubert op in Reuver, waar hij werd verpleegd bij de zusters. Hij had zich verzoend met zijn einde, vertelde hij. Ik stuurde hem een boekje met tekeningen en gedichten dat acteur en goede vriend Lex Maes in het zicht van de dood had gemaakt. Hubert belde na een paar dagen op. Om te bedanken. Met: 'Nog ene hele schone d
dag, jong!', nam hij afscheid.

Voorgoed.