Van Luytelaar, alias 'de Luier', was zeer progressief toen de school na 1955 beschikte over 'geluidsapparatuur'. Hij draaide graag chansons. Zo probeerde hij zijn vak aantrekkelijker te maken en te verkopen.

De Luier had heimwee naar de school en het lesgeven.
Zeker de laatste jaren viel dat echter niet mee. Hij kreeg ook
steeds grotere moeite met het corrigeren. Hij was daarin niet
duidelijk en consequent. Bij een vertaling corrigeren moet
een docent voor zichzelf precies weten wat hij fout,
1/2 fout, 1/4 fout en passabel telt. Varianten die hij
goed rekent of als fout kwalificeert moet de docent
voor zichzelf in een correctiemodel goed bijhouden,
zodat hij precies weet wát je waaróm gedaan hebt.
Dat deed van Luytelaar helaas niet en dat bracht hem
nogal eens in de problemen.